In alle vroegte werd er op gestaan voor het vertrek...

 

In Wehl troffen we elkaar en gingen op weg naar het vliegveld...

 

 

Aangekomen bij dat vliegveld...

 

Er werd nog een poging gedaan de gokkast leeg te trekken...

 

Onze taxi stond al klaar...

 

Nog even een groepsfoto...

 

Engels landschap...

 

Hij kon het niet laten...

 

En wat stond daar te wachten op ons, een f*cking limo...

 

 

En zo zag die er van de binnenkant uit...

 

We komen aan bij het hotel...

 

Midden in ChinaTown...

 

Het nummerbord van Postma...

 

Dat bier was alleen voor de foto hoor ;)...

 

De volgende dag gaan we richting Wolverhampton...

 

De aankomst bij het stadion...

 

Er stond een aardig groepje van Wolverhampton fans...

 

Tribunes zaten goed vol, en ook een bomvol uitvak...

 

De opkomst van de spelers...

 

Boateng en Zenden in 1 shot...

 

...

 

De straffen zijn niet misselijk in Engeland...

 

Prachtig stadion...

 

 

Buiten het stadion...

 

En de dag daarna alweer bij Villa Park...

 

Drukte bij de spelersauto's...

 

Postma had de auto een beetje op niveau gezet...

 

Het stadion ademt nostalgie...

 

Onze SkyBox...

 

Het lege stadion...

 

Postma begint aan zijn warming up...

 

Vlak voor de wedstrijd zat het stadion bommetje vol...

 

De wedstrijd...

 

De rode kaart viel al vroeg maar de wedstrijd werd er helaas niet beter door...

 

De 2e helft was ook niet beter...

 

Actie shot...

 

De wedstrijd eindigt in een troosteloze 0-0...

 

Vassell met zijn aangename wagen...

 

Een fantastisch stadion...

 

Postma met Micheal Flatley (Lord of the Dance)...

 

Je komt ons ook overal tegen...

 

Voor...

 

Na...

 

De dingen die je al niet eet als je gezopen hebt en honger krijgt...

 

De vlaggen waren weer aanwezig...

 

Deze kon natuurlijk niet ontbreken...

 

De terugkomst in holland na een fantastisch weekendje.

 

BWM Special

 
BWM @ Birmingham

Donderdag 

Het is donderdagavond 15 april en in onze stamkroeg barst het feest dan eindelijk los. Er is besloten om alvast even een voorproefje te nemen op het weekend dat komen gaat door even simpelweg lekker wat alcohol naar binnen te knallen. Het is rond 1 uur �s nachts als wordt besloten om lekker naar bed te gaan, omdat wij er allen tenslotte om 5 uur weer uit moeten.  

Vrijdag 

Om 5 uur �s morgens gaat de wekker in verschillende slaap oorden van B.W.M.�ers. Eindelijk is het dan zover! Birmingham here we come! Er is afgesproken om met zijn allen rond 6 uur bij Tha Master (in het vervolg T. M.) te verzamelen. Er is een lekker ontbijtje verzorgd. Als iedereen gearriveerd is en wat eten of drinken naar binnen geknikkerd heeft wordt besloten om te gaan. Onze drankenboer T. M. heeft weer eens voor de nodige alcoholische versnaperingen gezorgd en zo is het het geval dat wij �s morgens vroeg om 6 uur al weer lekker aan de zoete troep zitten. Er wordt afscheid genomen van de ouders van T. M.. De auto�s worden volgeladen en er wordt vertrokken richting Niederrhein.  

Na een 10 minuten onderweg te zijn geweest komt Anus (in het vervolg F. A.) er opeens achter dat hij zijn jas is vergeten. Het is ook moeilijk na denken als je zo weinig geslapen hebt en zo veel gezopen hebt. Afijn, even terugrijden en dan echt op naar Niederrhein. Onze PR-manager (in het vervolg P. R.) weet een mooi binnendoor weggetje. Onderweg wordt op de Duitse snelweg even geshowd dat de 2 liter DTI van de PR echt niet zo snel is. De 1.6 laat dat echter wel even zien. Wat wil je als je net de enige echte V-power van Shell in je tank hebt gegooid. Binnen no-time wordt Niederrhein bereikt.  

Van tevoren werd gedacht dat vliegveld Niederrhein er uit zo zien als een oud barak waar je zelf de koffers in je vliegtuig moet leggen om vervolgens de pallets aan de binnenkant van het vliegtuig tegen de zijkant aangedrukt te houden. Een retourtje Londen kost tenslotte maar 42 eurotjes. Niet is echter minder waar. Het is een prachtig vliegveld met een nette vertrekhal. Er wordt ingecheckt (geen 2 uur van tevoren zoals op Schiphol) en de eerste B.W.M.�ers hebben de bar van de vertrekhal al gevonden. Duits bier, dat laat je niet staan! Wij moeten echter al snel naar het controlepunt. We worden grondig gecontroleerd. Iedereen komt gelukkig goed door het controlepunt. Ook de suikerbroden, de kaas en de koffie (voor Postma en Orlando) worden niet in beslag genomen. Achter het controlepunt wordt uit een koelkast maar weer eens wat zoete troep gehaald om het alcoholpromillage in ons bloed nog maar eens meer te verhogen. De gokkasten worden door onze �gokverslaafden� gevonden en er verschijnt zo waar nog een leuk bedrag op de gokkast. Als je echter besluit om dat niet te innen en door te spelen kan het wel eens zijn dat al die fijne eurotjes weer worden ingeslikt. F. A. en Hoolie P. (in het vervolg H. P.) besluiten dat en uiteindelijk moeten ze bijna aan de haren worden mee gesleept, omdat ze anders het vliegtuig missen. 

De ID�s en de paspoorten worden door de douane gecontroleerd en ook daar komt iedereen zonder slag of stoot doorheen. Buiten zien wij onze van tevoren gedachte zeepkist staan. Ook dit is niet waar. Er staat een prachtig mooi vliegtuigje klaar om ons over de zee naar Londen te hoppen. Binnen worden een paar fijne plekjes gevonden en er wordt contact gezocht met de stewardessen. Deze zijn echter van een minder kaliber dan de doorsnee stewardessen. Wat wil je voor 42 euro. Er wordt dan ook op het personeel bezuinigd. P. R. en Big P. (in het vervolg B.P.) krijgen even fijn mot met zo�n Duitse zakensn*l over het feit dat zij zogenaamd de veiligheidsuitleg niet kan horen. Ze besluiten om haar niet meteen het vliegtuig uit te smijten, omdat Engeland tenslotte wel bereikt moet worden. Het vliegtuig begint te rijden en het punt om op te stijgen wordt bereikt. Met een sprintstart wordt de Duitse grond verlaten en vliegen we binnen de kortste keren weer boven Nederland. Opeens wordt B. P. wild van vreugde als hij constateert dat wij over ons bloedeigen stadion heen vliegen. Hij heeft een foto gemaakt. Nu maar hopen dat die gelukt is. Ook wordt er langs verschillende woonplaatsen van B.W.M.�ers gevlogen. Opeens wordt B. P. wild van woede als hij constateert dat wij langs de gammahal vliegen. Nee B. P., het is geen B-52 waar we in vliegen. Je kan dat ding niet vermorzelen. De Kuip wordt ook nog gespot en dan vliegen wij toch echt eindelijk boven de zee. De vlucht gaat heel snel en binnen 45 minuten wordt al vermeld dat we gaan landen. Na 50 minuutjes maakt de piloot een wel erg ruige landing (weer die bezuinigingen op dat personeel) en zijn wij gearriveerd op Engelse bodem.   

Met een paar allochtone medebroeders uit ��n of ander ver land worden even wat kiekjes geschoten en dan wordt ons gesommeerd door zo�n chagrijnige stewardess (bezuinigingen, bezuinigingen) om de aankomsthal in te gaan. De allochtone medebroeders snappen er echter weinig van en ze willen meer foto�s. Wij besluiten om hem maar snel te nokken, omdat we anders waarschijnlijk heel Engeland niet te zien krijgen. Bij de paspoortcontrole worden wij gescheiden van onze allochtone medebroeders die toch ook maar besloten hebben om de aankomsthal in te gaan. Door deze controle komen wij ook weer veilig heen en ook de verboden kaas blijft lekker in het rugtasje zitten. Aan het einde van de hal staat er opeens een man keurig in pak met het bordje Mr. N�..! Wat krijgen wij dan nou weer? Een eigen chauf voor naar Birmingham? De parkeerplaats wordt bereikt en we lopen richting een busje. Een fijn vervoermiddel denkt iedereen. We lopen echter door en wat staat daar opeens verstopt in de hoek van de parkeerplaats? Een f*cking limousine van wel 10 meter lang. Wij wisten dat er vervoer was geregeld, maar dit��dit overtreft onze stoutste verwachtingen! Iedereen wordt helemaal gek en onze �digitale cameraman� Dommel (in het vervolg D.) begint meteen met het schieten van plaatjes, omdat niemand ons anders gelooft! Nadat ook Jelle (in het vervolg J.), B. P. en T. M. de nodige kiekjes hebben gemaakt wordt besloten om naar Birmingham te vertrekken.  

De aanwezige versnaperingen worden genuttigd. Opeens ontstaat er een gigantische stank in de limo. Wij introduceren u: Pascal (in het vervolg P.) � een stronthoop is er niks bij � K.! Wat die gozer een lucht naar buiten kan knallen is ongelooflijk. Andere worden er echt ontoepasselijk van. D. besluit om ook maar mee te doen en zo ontstaat in de limo het grootste rottende circus dat ooit door Engeland is heen gereden. De magen beginnen op een gegeven moment te knorren en er wordt even aan de chauf gevraagd of we ergens wat kunnen eten. In de verte wordt een goudgele M gespot. Er wordt tegen de chauf gezegd dat hij daar maar even heen moet knallen. Ooit wel eens met een limo naar de Mac geweest? De burgertjes worden naar binnen geknald en eindelijk ontmoeten wij dan Orlando (volgend jaar keeper van Stoke City). Hij is een vriend van Stefan en hij is de regelaar van dit prachtige vervoersmiddel. Wij danken hem daar hartelijk voor. De chauf wordt betaald en de reis wordt voortgezet. Rond 12.30 uur wordt Birmingham bereikt en er wordt langs het Villa park opgereden. Het stadion waar wij zondag in zitten als gasten van meneer S. Postma! Na een mooie site-seeing-tour door Birmingham wordt het hotel bereikt. Onderweg was de limo overigens een ware attractie. Je krijgt zo wel een beetje het gevoel hoe een popster zich voelt als hij door een stad heen crosst met zo�n �autotje�.  

Er wordt ingecheckt in het hotel en de kamers worden betreden. Ons hotel blijkt aan de rand van China Town  te liggen. Denk je dat je in Engeland zit, kijk je constant tegen een zooi Chinese gebouwen aan. Het maakt ons echter niet uit. Wij zitten tenslotte wel redelijk in het hartje centrum van Birmingham. De koffers worden megasnel uitgeladen, omdat iedereen zo snel mogelijk Engels bier naar binnen wil koppen. Ponden worden gepind en er wordt richting een pub gelopen. T. M. en B. P. hebben al bijna mot met een gigantisch grote neger, omdat beide partijen niet aan de kant willen gaan. De neger besluit om na wat geroepen te hebben maar door te lopen. Wat een binnenkomer zeg. 40 stappen in Birmingham en al bijna matten met een soort van Ernesto Hoost. De pub wordt betreden en de Carlings worden besteld. Lekker van die gigantisch grote glazen. Dat moeten ze in Nederland ook invoeren. Onze P. R. heeft contact met Postma en hij kan nu ieder ogenblik arriveren. Na 5 minuutjes is die daar eindelijk. Mister Stefan Postma himself. The famous Anus from Aalten constateert meteen dat Stefan wat gewicht is kwijt geraakt. Hij zegt echter zelf dat hij juist is aangekomen. Die sportschool in Engeland zal wel goed voor de spiertjes zorgen. Na een tijd over van alles en nog wat met Stefan te hebben gepraat (en nog meer Carlings later) zegt Stefan dat hij nog wat dingetjes moet doen. Er wordt afgesproken om �s avonds bij hem thuis een hapje te eten.  

Sommige B.W.M.�ers besluiten om even een uiltje te gaan knappen. Andere trekken een gedeelte van Birmingham vast in.  Nadat iedereen zichzelf heeft opgefrist is het tijd om naar het huis van Stefan te gaan. P. R. regelt 2 taxi�s en na een ritje door het centrum van Birmingham wordt in een buitenwijk van Birmingham het huis van Stefan gevonden. De P.R. weet de code van de poort nog van zijn vorige bezoekje en we lopen om het complex heen. Daar staat die dan, de dikke vette mercedes van Mister Postma. Zijn eigen kenteken (S 13 POS) blinkt op de zwarte bolide. Het is wel wat anders dan een citro�n van De Graafschap, maar daar hecht Stefan geen waarde aan. Het liefste rijdt die nog steeds in zijn oude Picasso, maar daar kan je simpelweg niet mee aan komen als speler van een grote Engelse club. Het huis wordt betreden en wij ontmoeten zijn vriendin Joanne (Jo). Iedereen kijkt vol verbazing van hoe die dat voor elkaar gekregen heeft. Wat een vrouw! Stefan heeft de nodige alcoholische versnaperingen voor ons gehaald. Na een tijdje worden er ook nog even een paar mega grote pizza�s besteld en wordt er door Jo en P.R. even wat alcohol bijgehaald. Onder het pizza eten en het drinken van de biertjes en de zoete rotzooi (Stefan at en dronk niet mee, h� Stefan, haha) wordt de stand van De Graafschap in de gaten gehouden. Het thuisfront houdt ons ook op de hoogte vanuit het stadion en wij zijn blij dat er weer 3 punten zijn verzameld. Na flink wat geouwehoerd te hebben bij Stefan wordt besloten om maar eens naar een uitgaansgelegenheid te gaan.  

Stefan weet wel een fijne pub en na weer een taxiritje met zo�n Pakistaanse chauf (wat zijn dat er veel daar in Birmingham) wordt de pub bereikt. Er zitten 2 vrienden van Stefan in een hoek en daar wordt mee geouwehoerd. �Hello, this is the famous Anus from Aalten�, �Hi Mate!� etc.. De Stella Artois en de corona�s worden besteld. Ook wordt er even wat Sambuca tegen aan gegooid en de stemming zat en zit er lekker in. Met de vrienden van Postma wordt over het Engelse en Nederlandse voetbal geouwehoerd. Opeens komt iemand met het idee om naar nog een Engelse wedstrijd te gaan aangezien er op de zaterdagmiddag nog niks stond gepland. Na wat na vraag bleek dat de Wolverhampton Wanderers als enige uit de buurt thuis moesten spelen. The Wolves it is! Wij nemen voor deze avond afscheid van Stefan en zijn vrienden en wij besluiten naar Broadstreet (the place to be in Birmingham) te gaan. Met een maffe Paki als chauffeur crossen wij door de straten van Engeland. Die kerel heeft er echt werkelijk zin in en lult van alles en nog wat. H. P. wil hem het knetterende woord  �spetterpoep� even bijbrengen, omdat een niet nader bekend makende B.W.M.�er daar een beetje erg veel last van heeft. Na wat oefenen kan onze Paki vloeiend spetterpoep zeggen. De mystery B.W.M.�er wordt gedropt bij het hotel en de rest trekt hem door naar Broadstreet. Een dikke fooi voor de Paki er tegen aan gooiend en nog ��n keer het woord spetterpoep uit zijn mond te hebben gehoord later zijn wij voor het Sports caf�. We duiken de toko in en het blijkt een 2 voor 1 avond te zijn. Hoppa, 14 Carlings op de tafel en gaan met die banaan! Onder het genot van wat worstel geweld op grote schermen wordt er flink wat geouwehoerd. Op een gegeven moment wil de meerderheid naar een ander tent. Onze P. R. weet nog wel een leuke club zegt die. Niemand heeft daar echter zin in, maar hij weet ons te overtuigen. 

Een taxi wordt geregeld en we worden voor de deur afgezet. Dit is wel een hele exclusieve club met de naam Spearmint Rhino. Onze P.R. zegt dat die het neefje is van Lee Hendrie (een held van Aston Villa) en dat scheelt weer 70 pond aan entree (dank je voor de tip Stefan). In de foyer van de club zegt F.A. tegen B. P. dat de muziek in ieder geval goed klinkt in deze tent. De deuren worden opengedaan en bij iedereen valt de mond wagenwijd open van verbazing. Het is gewoon een f*cking stripclub met paaldanseressen en mokkels die de gemiddelde gozer nog nooit in zijn leven heeft gezien! Dat zie je normaal alleen maar in films! Meteen duikt er een mokkel op T. M. af. �Hi, what�s your name?� �I�m M� .� �Where are you from?� �I�m from Holland.� �My mum is also from Holland, want to see me naked?� T. M.  wordt echt gek, maar hij vertelt toch maar even dat hij daar (nog) geen behoefte aan heeft. P. R. maakt na 5 minuten (voor de gein) even de opmerking dat hij weer wil gaan. Jij bent gek zegt iedereen die eerst niet wou gaan! Wij blijven hier! Na lekkere Budweisers naar binnen te hebben geknald en lekker te genieten van de stripshows besluiten wij om iemand er maar eens even tussen te nemen. D. wordt als �slachtoffer� gekozen en P. R. regelt met het lekkerste mokkel van de hele club dat zij D. op het podium voor 30 pond een showtje geeft. Het mokkel gaat naar D. toe. �Do you want to have a dance?� �No thank you, maybe later� antwoord die. �It�s already paid� zegt zij en vervolgens ziet hij de 5 andere (F.A. zat naast hem) in een hoek in een stuipligging van het lachen liggen. Hij voelt zich echt genaaid, maar tijd om erover na te denken heeft die niet. De DJ roept door de tent: � Lady�s en gentleman here is Miss Natasja with a special guest from Holland, J�.!�! De anderen kunnen de lol niet op en D. wordt op een stoel gezet op het podium. De dikke memmen van het mokkeltje schuren over zijn gezicht. Met als verrassing een berg ijs in zijn broek later strompelt de heerlijk na genietende D. onder het genot van een applaus van het podium af om ons te bedanken voor dit prachtige cadeautje. T.M. en B.P. besluiten om terug te gaan naar het hotel. P.R. en D. volgen later en J., H. P. en F.A. trekken hem nog even door naar een andere club. Na daar voor 30 pond entree te hebben betaald blijken ze echter om 2.30 uur �s nachts helemaal geen alcohol meer te kunnen krijgen. Om 2 uur sluit de bar! Wat een klotezooi. Zij besluiten daarop om ook maar terug te gaan naar het hotel. Ze rennen het hotel in naar de hotelkamer van B.P. om naar buiten te kunnen kijken. Er heeft zich namelijk net een steekpartij voor het hotel afgespeeld. Met een flinke plas bloed op zijn shirt en op de straat wordt de jongen afgevoerd met de ambulance. Als de rust is weergekeerd wordt er nog even wat geroepen naar wat Chinese motherf*ckers en dan besluit toch echt iedereen om te gaan slapen. WAT EEN EERSTE DAG! 

Zaterdag  

Al vroeg staan P. en P.R. op om te gaan shoppen in Birmingham. D. en B.P. staan iets later  op om kaarten te regelen voor de match van vanmiddag. Het blijkt dat The Wolves tegen Middlesbrough spelen. Juist ja, Zenden en Boateng. Na wat navraag bij de plaatselijke V.V.V.  blijkt dat wij kaarten kunnen krijgen aan het stadion voor 20 pond p.s.. Mooi prijsje dachten wij zo. Er wordt een busverbinding doorgegeven en het blijkt dat wij voor 1 pond 30 van Birmingham naar Wolverhampton kunnen gaan! GEEN GELD! De rest wordt wakker gemaakt en nadat iedereen klaar is wordt er naar de bushalte gegaan. Na een prachtig mooie cultuur snuivende tour door Birmingham en andere voorsteden wordt Wolverhampton bereikt. Meteen belanden wij in een stroom supporters van The Wolves en zien wij in de verte het stadion. Bij iedereen begint het te kriebelen. Het is tenslotte de eerste Engelse wedstrijd die je meemaakt. Hoe dichter bij we komen hoe mooier het stadion wordt. Er wordt langs een pub gelopen van de harde kern van The Wolves. Wat een buffels! Een paar willen naar binnen, maar het is al laat en er moeten nog kaarten worden geregeld. De kaarten worden gekocht en er wordt even snel een burgertje naar binnen geknikkerd. Rondje om het stadion en op naar de Jack Harris stand! Als wij het stadion betreden wordt iedereen helemaal wild. Wat een beleving! De sfeer zit zo lekker in het stadion. Bij de opkomst van de spelers (ten, nine�..two, one) �ontploft� het stadion als het ware. Bij Middlesbrough voetbalt Danny Mills. Die kale die vroeger ook bij Leeds heeft gevoetbald. Hij blijkt in de heenwedstrijd te hebben gevochten met Paul Ince van The Wolves. Het werd ons al heel snel duidelijk wie als zondebok van de dag werd gekozen. �Danny, Danny what�s the score? WANKER WANKER?� uit de kelen van duizenden Engelsen. En dan even het nationale trekgebaar erbij en de lol kan niet meer op. Met een helikopter in de lucht om alles in de gaten te houden begint de wedstrijd.  Bij de 1-0 wordt een prachtig nummertje gespeeld en wij doen uiteraard vrolijk mee. Achter ons zit ��n of andere wacky Chinese die gewoon de hele wedstrijd al zit te bellen. Wat een idioot! De wedstrijd eindigt in een 2-0 overwinning voor The Wolves en dat verhoogt de sfeer alleen maar meer. Camara is de held van de dag met een prachtige goal. Die penalty had er alleen wel in gemoeten, maar dat doet niks af aan het sfeertje.  

Wij verlaten het stadion en kopen in de mega merchandising shop even een paar mutsen en sjaaltjes als aandenken. B.P. besluit om maar eens even in de pub van de harde kern te kijken. Het is er niet echt spannend te noemen en dat vermeld hij ook even. Er wordt besloten om naar de binnenstad te gaan. Daar worden even wat Engelse spullen gekocht. Opeens komen er 6 agenten voorbij. 1 agent heeft een camera op de schouder en wij worden gefilmd. Achteraf bleek dat er voor de wedstrijd een treffen was geweest tussen de harde kernen van beide clubs. De politie is nu met camera�s mensen aan het filmen om te kijken of wij er bij betrokken waren. In de binnenstad valt nog weinig te beleven en wij besluiten om met de tram terug te gaan naar Birmingham. In de tram zitten wij helaas opgescheept met een zatte moeder die haar kind bij zich heeft. �Where are you from?� zegt ze. �From Russia or Kosovo?� Het moet niet gekker worden! Vervolgens beweert ze:  �Jullie zijn gewoon Engels en jullie doen net of jullie Nederlanders zijn�. Wat een mens! Ze wordt er in ieder geval flink tussen genomen. Aan het einde geeft ze iedereen een hand en vertelt ze aan B.P. en H.P. dat ze niet blij was om hen te ontmoeten. Wat een opluchting voor hen beide! Onze eindbestemming wordt bereikt en wij verlaten de tram. 

Na een flinke voetentocht door Birmingham komen wij bij het hotel aan en na een kleine opfrissing duiken wij weer straight away een pub in. De Carlings vliegen er weer tegen aan en er wordt ook besloten om maar eens wat Guinness te bestellen. Er wordt heerlijk doorgedronken en er wordt met wat Engelsen over voetbal geouwehoerd. Na een hapje gegeten te hebben blijkt dat Orlando op weg is naar ons hotel om met ons een avond te gaan stappen. Er wordt nu besloten om naar de grote versie van de Spearmint Rhino te gaan. Daar aangekomen blijkt het echter minder leuk te zijn dan de kleine en er wordt dan ook besloten om naar de kleine te gaan, omdat J. bijna jarig is en wij hem als cadeautje een lapdance willen geven. Met een limo (dank je weer Orlando) gaan wij naar de kleine. Daar binnen is het flink gezellig en op een gegeven moment is P. het haasje.  J. wil het podium niet op (respect man) en daarom kiezen wij P. maar uit. Hij wordt bereden door 2 heerlijke mokkels en hij geniet er zeker van! Achter ons krijgt opeens een allochtone medebroeder mot met een danseres. Zij gooit wat drank op hem en op het moment dat hij gooit ontwijkt zij het waarop D. het in zijn ogen krijgt. Na wat geduw en getrek wordt de boel gekalmeerd door de uitsmijters. Ons wordt niks verweten en wij mogen eventueel een dag later terugkomen om op kosten van de zaak de hele avond te drinken. De stripper krijgt echter ontslag (ze had al wat meer gedaan) en die andere werden even apart genomen. Het bleek achteraf dat wij mot hadden met een speler of wat spelers van de first division club Walsall en wat maten. Een dag later heeft Walsall met 5-0 op de kloten gehad van Norwich. Zou het iets met ons te maken hebben gehad!?  Met de limo worden wij naar club Hidden gebracht. Daar valt echter niks meer te beleven en het blijkt dat alles al weer dicht is in Birmingham. Qua tijden is het helaas niet echt geweldig. Na nog wat pizza gegeten te hebben worden er in ons hotel Newcastle supporters gespot. In het holst van de nacht wordt daar even gigantisch mee geouwehoerd. Iedereen besluit op een gegeven moment om te gaan slapen. De Magpie supporters komen nog wel even langs bij ons met wat witte poeder, maar er wordt vermeld dat wij daar op dat moment even geen behoefte aan hebben. Er wordt afscheid genomen en zo eindigt weer een prachtige dag! 

Zondag 

Nadat iedereen is ontwaakt uit zijn slaap wordt meteen besloten om vroeg naar het stadion te gaan. P. blijkt de hele wc ondergekotst te hebben en P.R. legt even uit hoe dat klonk. Erg fijn allemaal op de vroege morgen. Taxi�s worden gepakt en het stadion wordt bereikt. Wat een mega stadion is dit. Die van The Wolves is mooi, maar die van Aston mag er zeker ook zijn. De supporters lopen gewoon allemaal dwars door elkaar heen. Hoe is het toch mogelijk!? De auto van Postma wordt gespot en ook de Ferrari van Allback staat netjes geparkeerd. De veurzitter komt in zijn Bentley aangereden met het kenteken AV1 (Aston Villa 1). Wij kopen in de shop nog maar eens wat sjaaltjes en dergelijke. Dit keer wordt vroeg besloten om het stadion in te gaan, omdat Stefan een heuse skybox voor ons heeft geregeld. Wat een kerel is dat ook! Bij de ingang van het stadion rollen de kriebels je over het lijf van alle traditie die daar op de muren hangt. De skybox wordt bereikt en op de deur staat: Guests of Mr. S. Postma. Wat een eer. De Skybox wordt betreden en wij hebben een prachtig uitzicht op het veld. Stefan komt het veld op en hij loopt rechtstreeks naar onze skybox toe om te zwaaien. Al het volk op de tribunes kijkt ons vervolgens aan. Prachtig! Tegen de keeperstrainer zegt hij wat over ons en die kerel maakt vervolgens het gebaar dat wij gek zijn. Wat zou Stefan daar gezegd hebben? Er wordt een wedje gelegd (je kan echt op alles wedden daar) en de alcohol vliegt alweer naar binnen. Van tevoren wordt vermeld dat er in de skybox geen alcohol mag worden genuttigd. The Famous Anus denkt daar heel anders over en die zorgt gewoon dat die wat Baco�tjes klaar heeft staan. De wedstrijd begint en binnen de kortste keren heeft een Magpie al rood te pakken. Helaas komt dat de wedstrijd niet ten goede. Het is een draak van een pot, maar ja wij zijn wel wat gewend. Dit keer is Shearer de Wanker. Angel (de meest geliefde speler van Villa) zit naast ons in een skybox. Peter Crouch speelt echt een verschrikkelijke wedstrijd en hij wordt gewisseld voor Allback. Die bakt er echter ook niks meer van en zo eindigt de wedstrijd in een nagenoeg bloedeloze 0-0. Na afloop wordt gewacht op Stefan en Jo. Onder begeleiding van Stefan verlaten wij het stadion. Dion Dublin komen wij ook nog even tegen en Stefan ouwehoert er even mee. Stefan en Jo gaan vervolgens naar hun auto. Vervolgens komen Vassel, Barry en Stefan eraan gereden en een ware handtekeningen oorlog barst los. Die Engelsen doen echt alles voor een handtekening. Wij ouwehoeren nog even wat in het Nederlands met Allback en vervolgens gaan wij terug naar het hotel.  

Stefan komt daar later aan en wij besluiten om eerst een hapje te gaan eten. In een Mexicaans restaurant wordt er wat gebunkerd. T. M. is ontevreden over zijn maaltijd. Wat een boer niet kent dat eet die niet gaat hier zeker voor hem op! Een paar biertjes later vertelt Stefan opeens dat wij Michael Flatley gaan ontmoeten. Iedereen zegt �wie?� op B. P. na. �Michael Flatley is die kerel van Lord of the Dance� weet hij opgewekt te vertellen en iedereen verklaard hem voor gek dat die dat weet. Nadat de rekening is betaald gaan wij naar de binnenstad. J. rijdt in de vette bolide van Stefan mee. Hij is tenslotte jarig. In de binnenstad gaan wij weer naar zo�n fijne stripclub om Michael Flatley te ontmoeten. De mokkels zijn weer van een hoog kaliber. De P.R. wil voor de gein even het podium oplopen. �Where are you going?� zegt de DJ. �FF dansen� roept die terug. �You�ve got bigger tits dan some of the girls here, but you better stay down�. Hahaha wat een humor! Met Stefan, Michael en 2 maten van Michael wordt flink wat geouwehoerd. Wat een humor voor een miljardair! Op een gegeven moment wordt besloten om naar een andere club te gaan, omdat daar waarschijnlijk nog wat andere Villa spelers komen. Op het moment dat wij buiten lopen komen wij 2 bloedmooie mokkels tegen en krijgen wij een gratis stripshow midden op straat. Een uitsmijter van een club helpt ze even een handje en dan staan ze toch echt naakt voor ons. De ene heeft een tattoo met Porn King. Wat verrassend! De club wordt betreden en Stefan stelt ons voor aan wat vrienden. Het is echt een supergezellige tent en op een gegeven moment komt ook Peter Crouch langs. �Yoo mates, everything allright?� �You plaid terrible� weet de P.R. hem even te zeggen. Altijd kritisch blijven. De avond eindigt om 2 uur, omdat dan de tent sluit. Er wordt afscheid genomen van Stefan, omdat we hem niet meer zien. Wij gaan nog even door op de hotelkamer. Er wordt voor over de 100 euro aan drank gehaald en de pizza�s worden (met korting voor die fijne Hollanders) ook even geregeld. Op de hotelkamer is het nog flink gezellig. J. besluit om nog even uit het raam te zeiken. En J., F.A. en H.P. besluiten ook om gewoon om 6 uur �s morgens een oude kaas op te kanen. Als je aard van de kaart bent maakt dat allemaal niks meer uit.  

Maandag 

Vandaag is het helaas tijd om te gaan. Er wordt nog even wat gegeten in een tent en B. P. kiest wat Chicken Curry uit. Het is net of iemand over zijn bord heeft gekotst. Wat ranzig! Na een kwart gegeten te hebben wordt de hele boel dan ook even fijn aan de kant geschoven. We reizen met de trein voor 16 pondjes p.p. terug naar Londen Stansted. In de trein belanden wij bij een Engelse gozer. Met hem wordt ook gigantisch geouwehoerd en als hij hoort dat wij Stefan Postma hebben bezocht gelooft die ons niet. P. R. belt Stefan vervolgens op en hij geeft die gozer aan Stefan. Die kerel kreeg echt bijna een hartaanval! Hij begon helemaal te trillen van spanning en hij kreeg bijna geen woord uit zijn strot. Prachtig om te zien! In de trein wordt aan bijna iedereen die langs komt gevraag of ze Michael Flatley kennen. Iedereen in Engeland kent hem en hij blijkt gewoon een ware god te zijn daar! Wij ook trouwens, omdat wij hem ontmoet hebben. In de trein vertelt B.P. nog wat mooie manieren om jezelf te bevredigen Als je ze wilt horen moet je het hem maar even vragen. P.R. werd er helemaal ontoepasselijk van! Stansted wordt bereikt en er wordt ingecheckt. Er worden nog wat burgers naar binnen geknald. Het vliegtuig wordt betreden en binnen 45 minuten zijn wij al weer op Niederrhein. Daar bedankt iedereen elkaar voor dit geweldige weekend! 

STEFAN EN ORLANDO, HARTSTIKKE BEDANKT VOOR ALLES! WIJ HEBBEN EEN ONVERGETELIJK WEEKEND GEHAD!